Bu çalışma, Çin’in en eski telli çalgılarından biri olan pipanın, halk kültüründeki anlam ve işlevini folklor disiplini çerçevesinde incelemektedir. Bu çalışmanın konusu, Çin’in en eski telli çalgılarından biri olan pipanın, halk kültüründeki anlamı ve simgesel işlevleridir. Folklor disiplini çerçevesinde pipanın, yalnızca bir müzik aleti olarak değil, aynı zamanda mitolojik, ritüelistik ve toplumsal hafızanın merkezi bir taşıyıcısı olduğu perspektifiyle ele alınmıştır. Çalışmada nitel araştırma yöntemleri kullanılmıştır. Literatür incelemesi, tarihsel metinlerin analizi ve çağdaş folklor kaynaklarının karşılaştırmalı değerlendirmesiyle disiplinlerarası bir yaklaşım benimsenmiştir. Hem yazılı belgeler hem de anlatı geleneği üzerinden veriler toplanmış ve analiz edilmiştir. Makalede pipanın kökenlerinden itibaren tarihsel gelişimi, Orta Asya ve Çin kültürü arasındaki karşılıklı etkileşimi göz önünde bulundurularak ele alınmaktadır. Müziğin araçsal fonksiyonunun ötesinde pipa, Çin toplumunda kültürel kimliğin ve toplumsal hafızanın inşa edilmesinde merkezî bir unsur olarak sunulmuştur. Özellikle İpek Yolu üzerinden yaşanan kültürel alışveriş ve pipanın Han Hanedanlığı’ndan itibaren saray müziğinden halk ritüellerine kadar toplumun tüm katmanlarında yer bulması, bu çalgının sadece sanatsal değil, simgesel ve sosyal rolleri de üstlendiğini göstermektedir. Makalenin temel amacı, pipanın tarihsel kökenlerinden başlayarak Çin’in kolektif belleğinde, mitolojik öykülerinde ve toplumsal ritüellerinde kazandığı rolleri çok katmanlı biçimde incelemek ve bu enstrümanın geleneksel Çin kültüründeki sembolik işlevlerini ortaya koymaktır. Makale, pipanın mitolojik anlatılarda ve kahramanlık öykülerinde üstlendiği sembolik temsilciliğe de odaklanır. Pipa yalnızca müziksel bir araç değil, Çin mitolojisindeki doğa, insan ve evren arasındaki uyumu temsil eden bir sembol olarak da karşımıza çıkmaktadır. Kahraman figürlerinin anlatılarında, pipa hem cesaretin hem de ruhsal yolculuğun estetik ifadesi olarak önemli bir rol oynamaktadır. Aynı zamanda pipa, dini ve mistik törenlerde, özellikle Tang Hanedanlığı’ndaki kadın şamanların uygulamalarında, sadece performans değil, ruhani bir aracı ve toplumda dayanışmayı güçlendiren bir unsur olmuştur. Çalışma ayrıca pipanın ritüelistik ve törensel işlevlerine vurgu yaparak, toplumsal dayanışma ve kolektif hafızanın aktarımı noktasında bu çalgının sunduğu olanakları tartışır. Yapı ve çalım biçimlerinin doğayla uyum prensiplerine dayandığı ve pipanın estetik değerlerinin ahlaki ve kültürel ideallerle buluştuğu gösterilmiştir. Qixi Festivali ve Pipa Perisi anlatısı gibi halk inancında canlılığını koruyan örnekler, pipanın hem bireysel hem toplumsal anlam dünyasında nasıl merkezi bir rol üstlendiğini kanıtlamaktadır. Makalede folklorik verilerin disiplinlerarası bir yaklaşımla değerlendirilmesi, pipanın yalnızca bir müzik enstrümanı değil, aynı zamanda sürekli yeniden üretilen, anlam ve değer yüklü kültürel bir sembol olduğunu ortaya koymaktadır. Araştırmada ulaşılan temel bulgu, pipanın Çin’de sadece bir müzik enstrümanı olarak kalmayıp, kolektif kimlik inşasında, toplumsal hafızanın ve değerlerin aktarımında anahtar rol oynadığıdır. Pipa, mitolojik anlatılarda, dini ritüellerde ve toplumsal pratiklerde estetik, ruhani ve kültürel anlamlarla yüklenmiş, Çin halk kültürünün sembolik ve ritüelistik bir ögesi haline gelmiştir. Bu bağlamda, pipanın Çin halk kültüründeki yeri, kültürel süreklilik, kolektif kimlik ve toplumsal ritüellerin birleşiminde özel bir örnek sunar.